داستانی در دل هزار توی کابوس

اسمم آرمانه.

بعضی اسما بوی امید میدن... ولی اسم من همیشه بوی دود میده.

من ۱۸ سالم بود که صدای ترمز کشیده شد روی آسفالت خیس آبان. هنوز هم می‌تونم بشنومش. اون صدا مثل ناخن روی شیشه توی سرم گیر کرده. میگن بچه ها زود فراموش می کنن. من فراموش نکردم. من همون جا، کنار جاده، کنار چراغ های چشمک زن آمبولانس، همون جا جا موندم.

گفتن تصادف بود.

گفتن مقصر خوابش برده بود. گفتن سریع اتفاق افتاد.

ولی برای من هنوز تموم نشده.

از اون شب به بعد، هر صدای ترمزی یعنی مرگ. هر بوی بنزینی یعنی خداحافظی. من دیگه نمی تونستم سوار ماشین بشم. نمی تونستم از خیابون رد بشم. حتی وقتی باد پرده رو تکون می داد، قلبم می کوبید توی گلوم.

دکتر گفت «فوبیای پس از سانحه». من می گفتم «جاده دنبالم می کنه».

بعد از اون، فقط من موندم و کیان. برادر کوچیکم. ۸ سالش بود.

بخش ابتدایی کتاب «هزار توی کابوس» را می‌خوانید که با قلم توانای خانم «نسیم علی پور» نوشته شده است. ایشان که در تاریخ بیست و هفت آبان هزار و سیصد و هشتاد و چهار متولد شده است، دانشجوی رشته ی روانشناسی در مقطع کارشناسی بوده و انگیزه ی خود را از نوشتن کتاب حاضر، رشته ی تحصیلی خود عنوان می کند.

وی که از نویسندگی و کتاب خوانی به عنوان سرگرمی مورد علاقه ی خود نام می برد، کتاب حاضر را کاوشی خطاب می کند در باب زیستن با مرزهایی لرزان؛ جایی که ادراک فردی، قواهد جهان بیرونی را به چالش می کشد و صداها و تصویرهایی که تنها در خلوت ذهن معنا می یابند، به بخشی جدایی ناپذیر از هستی بدل می شوند.

ایشان با قلمی دقیق و نگاهی عمیق، خواننده را با پرسش هایی بنیادین در مورد ماهیت واقعیت، معنای عضق و پایان مقاومت در برابر سرنوشت مواجه می‌سازد. در واقع، این اثر، تجربه ای ادبی است که در ژرفای خود، با پرسش های اساسی هر انسان شریک می شود.

این کتاب توسط «انتشارات ارشدان» منتشر شده است و با داستان گیرای خود دعوتی است به تامل در باب سرنوشت؛ نیرویی گریبان گیر که گاه در برابر آن، تمام تلاش های فردی رنگ می بازند و تنها راه، انطباق با جریان ناگزیر آن باقی می‌ماند.