بازی‌‌‌‌، از نخستین لحظات کودکی تا بزرگسالی‌‌‌‌، نقشی اساسی در زندگی انسان ایفا می‌کند. کودکان از طریق بازی جهان را کشف می‌کنند‌‌‌‌، مهارت‌های اجتماعی را می‌آموزند و خلاقیت خود را توسعه می‌دهند. یکی از مهم‌ترین ابزارهایی که به کودک در شناخت جهان و محیط اطراف و پاسخ به سؤالات او به‌‌طور قابل‌توجهی کمک می‌کند‌‌‌‌، کتاب است. کتاب‌ها به‌عنوان منابع غنی از دانش و تخیل به کودکان امکان می‌دهند تا جهان را از زوایای مختلف مشاهده کرده و درک عمیقی از موضوعات را پیدا کنند. کتابخوانی به‌عنوان یکی از مهارت‌های بنیادی برای توسعه فرهنگ عمومی و تربیت کودکان اهمیت دارد. این مهارت، علاوه بر ارتقای فرهنگ عمومی، زیربنای تفکر انتقادی را نیز در کودکان مستحکم می‌کند. بهترین راه ایجاد علاقه به کتابخوانی در میان افراد یک جامعه‌‌‌‌، ‌‌تأثیرگذاری بر کودکان آن جامعه است‌‌؛ چراکه دوران کودکی، انعطاف‌پذیرترین زمان برای آموزش است و یادگیری توأم با تجربیات جدید، برای کودکان لذتی دوچندان دارد. عادت به کتابخوانی یک رفتار اکتسابی است که باید در روند جامعه‌پذیری افراد به آن توجه ویژه شود.

مطالعه فرآیندی است که نیازمند کوشش آگاهانه و هدفمند فرد است‌ و از دوران کودکی در فرد شکل می‌گیرد. یعنی کودک آن را از دیگران می‌آموزد به همین دلیل اگر فردی از دوران کودکی به مطالعه عادت پیدا کند انتظار می‌رود این عادت در بزرگسالی هم تداوم داشته باشد. اما با توجه ‌به گسترش فرهنگ استفاده از فناوری و بازی‌های رایانه‌ای‌‌‌‌، علاقه کودکان به کتابخوانی به چالش کشیده شده است. ذهن کودکان خردسال به دلیل ویژگی‌هایی نظیر دسترسی تصادفی و پردازش موازی اطلاعات، طبیعتاً دارای دامنه توجه کوتاهی است. از همین رو، به دلیل ساختار فکری این گروه سنی، پاداش‌های فوری انگیزه‌ی بیشتری نسبت به پاداش‌های بلندمدت در آن‌ها ایجاد می‌کنند. فانتزی موجود در بازی‌ها و هم‌ذات‌پنداری با شخصیت‌های داستانی، کودکان را درگیر چنان تجربه‌ی عاطفی عمیقی می‌کند که اغلب ترجیح می‌دهند زمان خود را به‌جای مطالعه، صرف بازی کنند.